The show must go on

Jesienią świat staje się bardziej melancholijny. Myślę wtedy o przemijaniu...
I wiecie co? Chciałabym coś po sobie pozostawić. ( i nie mówię tutaj o tonach plastikowych butelkach rozkładających się przez setki lat) Życie mamy tylko jedno, musimy maksymalnie wykorzystać każdą sekundę. Potem, jest tylko wieczność... Nie chcę być stworzeniem, które rodzi się, żyje, i umiera. Chcę sprawić, by ten świat był choć odrobinę lepszy. (wiem, może to naiwne, ale to właśnie przez takie myślenie, zazwyczaj nic nie osiągamy). Myślę, że mnie jeszcze nie pożarła ta proza życia, ja... jestem ambitna i mierzę chyba trochę zbyt wysoko, ale apeluje do wszystkich - spełniajcie swoje marzenia, zanim będzie za późno.
Carpe diem quam minimum credula postero.

Coraz częściej czytając blogi, oglądając słynne "Demotywatory", słuchając rozmów, słyszę narzekania na "Nasze Czasy". Wiem, ja, jako zapalczywa fanka przeszłości, powinnam rozumieć tą metaforę. Ale ja przepraszam bardzo - Czemu uważacie (a przynajmniej niektórzy z Was), że nasze czasy są złe? Rozumiem, że według mitów i bajek "ludzie kiedyś byli inni", "inna mentalność" i inne legendy mające na celu zdołowanie nas. Ale moim zdaniem lata mijają, pokolenia się zmieniają, a problem pozostaje taki sam. Dla przykładu - słynni już tzw. "szpanerzy" - bardzo prosto można wyobrazić sobie średniowiecznego szpanera, szpanującego łupami wojennymi.
No nic, takie moje małe przemyślenia. Musiałam się jakoś na ten temat wypowiedzieć.
Dziękuję za uwagę, do widzenia.